Ταξινομία περιεχομένου: κατηγορίες που βοηθούν πραγματικά τον επισκέπτη
Η ταξινομία είναι ένα συνεπές σύστημα οργάνωσης πληροφοριών σε κατηγορίες και σχέσεις, με σαφή ονόματα και κανόνες ένταξης. Στον ιστότοπο καθορίζει πού ανήκει ένα θέμα, πώς βρίσκουμε παρόμοιες εγγραφές και τι σημαίνει κάθε φίλτρο. Μια καλή ταξινομία μειώνει τις διπλές επιλογές και επιτρέπει στον χρήστη να προβλέπει τι θα βρει. Δεν δημιουργείται απλώς προσθέτοντας κατηγορίες σε ένα μενού· απαιτεί κοινή λογική για όσους καταχωρίζουν και όσους αναζητούν πληροφορίες.
Τι διαφορά έχει η ταξινομία από ένα απλό μενού;
Το μενού είναι τρόπος παρουσίασης διαδρομών. Η ταξινομία είναι η υποκείμενη έννοια των ομάδων. Μια ιστοσελίδα μπορεί να εμφανίζει την ίδια κατηγορία ως σύνδεσμο στο μενού, φίλτρο σε αποτελέσματα ή τίτλο σε θεματική συλλογή. Αν τα ονόματα και οι κανόνες διαφέρουν ανά οθόνη, ο επισκέπτης μπερδεύεται ακόμη κι αν η σχεδίαση είναι όμορφη.
Το μενού έχει περιορισμένο χώρο και εξυπηρετεί τις κύριες διαδρομές. Η ταξινομία μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερα επίπεδα ή διαστάσεις που δεν χρειάζεται να φαίνονται όλες ταυτόχρονα. Επομένως, δεν προσπαθούμε να χωρέσουμε ολόκληρο το σύστημα κατηγοριών στην κορυφαία γραμμή πλοήγησης.
Πώς διαλέγουμε κύριες κατηγορίες;
Ξεκινήστε από τις ανάγκες του κοινού και το πραγματικό σύνολο περιεχομένου. Αν φτιάχνετε κατάλογο ακινήτων, ένας βασικός διαχωρισμός μπορεί να αφορά το είδος ακινήτου, ενώ η περιοχή ή η κατάσταση διαθεσιμότητας λειτουργούν ως διαφορετικές διαστάσεις. Αν συγκεντρώνετε οδηγούς γνώσης, οι κατηγορίες πρέπει να περιγράφουν σαφή γνωστικά πεδία, όχι τις εσωτερικές ομάδες της επιχείρησης.
Ελέγξτε αν κάθε κύρια κατηγορία έχει αρκετό ουσιαστικό υλικό και διακριτό νόημα. Αν μία περιέχει ελάχιστες εγγραφές χωρίς προοπτική ανάπτυξης, ίσως ταιριάζει ως υποκατηγορία ή φίλτρο. Αν μία απορροφά σχεδόν τα πάντα, πιθανότατα είναι υπερβολικά γενική και δυσκολεύει την ανακάλυψη.
Πότε χρειάζεται ιεραρχία και πότε πολλαπλές διαστάσεις;
Η ιεραρχία εξυπηρετεί σχέσεις «είναι είδος του». Για παράδειγμα, η «Κατοικία» μπορεί να περιλαμβάνει «Διαμέρισμα» και «Μονοκατοικία». Δεν είναι όμως λογικό να καταχωριστεί η «Παραθαλάσσια περιοχή» ως υποκατηγορία της «Μονοκατοικίας», επειδή η τοποθεσία περιγράφει διαφορετική ιδιότητα. Σε αυτή την περίπτωση ταιριάζει ανεξάρτητο φίλτρο γεωγραφικής περιοχής.
Πριν φτιάξετε νέα βαθμίδα, ρωτήστε αν κάθε παιδί ανήκει νοηματικά στον γονέα και αν μπορεί να εξηγηθεί η σχέση χωρίς εξαιρέσεις. Πολύ βαθιά δέντρα αποθαρρύνουν την περιήγηση. Πολύ επίπεδες λίστες συγκεντρώνουν ασύνδετες επιλογές. Η σωστή δομή είναι εκείνη που ακολουθεί τις πραγματικές διακρίσεις του πεδίου.
Παράδειγμα: κατηγορίες, ετικέτες και φίλτρα
Σε έναν υποθετικό κατάλογο μαθημάτων, η «Γλώσσα προγραμματισμού» μπορεί να είναι διάσταση φίλτρου, το «Εισαγωγικό επίπεδο» άλλη διάσταση και η «Ανάπτυξη εφαρμογών» κύρια θεματική κατηγορία. Αν όλες οι τιμές παρουσιαστούν μαζί ως ισότιμες κατηγορίες, ο χρήστης δυσκολεύεται να καταλάβει αν επιλέγει αντικείμενο, δυσκολία ή στόχο. Γι' αυτό κάθε διάσταση χρειάζεται δικό της όνομα και τεκμηρίωση.
Οι ετικέτες βοηθούν σε πιο χαλαρές συνδέσεις, αλλά δεν είναι ανεξέλεγκτες λέξεις. Αν ένας συντάκτης γράφει «αρχάριοι», άλλος «για αρχάριους» και τρίτος «beginner», δημιουργούνται τρεις δρόμοι για την ίδια έννοια. Ένας προτιμώμενος όρος με γνωστά συνώνυμα διατηρεί τη συνέπεια χωρίς να αποκλείει τις φυσικές διατυπώσεις του κοινού.
Πώς γράφουμε ονόματα που δεν παρερμηνεύονται;
Κάθε κατηγορία χρειάζεται σύντομη ονομασία, ορισμό και κανόνα ένταξης. Η λέξη «Πόροι» μπορεί να σημαίνει οδηγούς, εργαλεία, έγγραφα ή συνδέσμους. Μια πιο συγκεκριμένη ονομασία, όπως «Οδηγοί εφαρμογής», βοηθά να προβλεφθεί το περιεχόμενο. Προτιμήστε όρους που χρησιμοποιεί το κοινό και αποφύγετε εσωτερικές συντομογραφίες οι οποίες απαιτούν εκπαίδευση για να γίνουν κατανοητές.
Καταγράψτε και τα όρια. Αν μια ενότητα ονομάζεται «Συμβουλές συντήρησης», ποια άρθρα δεν ανήκουν εκεί; Μια σύντομη περιγραφή αποκλεισμού συχνά αποτρέπει περισσότερα λάθη από μια γενική θετική περιγραφή. Η σαφής ονοματοδοσία υποστηρίζει εξίσου την καταχώριση και την ανάκτηση.
Τι κάνουμε όταν μια εγγραφή ανήκει σε περισσότερες ομάδες;
Πρώτα εξετάζουμε αν οι ομάδες είναι πραγματικά εναλλακτικές κατηγορίες του ίδιου άξονα ή διαφορετικές ιδιότητες. Ένας οδηγός μπορεί να αφορά ταυτόχρονα «Ασφάλεια» και «Διαχείριση δεδομένων». Αν έχει και τους δύο σκοπούς ουσιαστικά, επιτρέπεται πολλαπλή ένταξη με ξεκάθαρα όρια. Αν μία σχέση είναι απλώς περιστασιακή αναφορά, αρκεί σχετικός σύνδεσμος.
Μη δημιουργείτε διπλά αντίγραφα του ίδιου άρθρου για να το παρουσιάσετε σε πολλές συλλογές. Ο διαχωρισμός ανάμεσα στην εγγραφή και στις εμφανίσεις της επιτρέπει να διατηρείται μία πηγή περιεχομένου. Η επιλογή της κύριας κατηγορίας εξαρτάται από τον βασικό σκοπό της εγγραφής και μπορεί να επηρεάζει τις διαδρομές πλοήγησης.
Πώς δοκιμάζουμε την ταξινομία με πραγματικές εργασίες;
Δώστε σε ανθρώπους ορισμένες συγκεκριμένες αποστολές: «Βρείτε έναν εισαγωγικό οδηγό», «Περιορίστε τα αποτελέσματα σε μια περιοχή», «Εντοπίστε πληροφορίες για τη συντήρηση». Παρατηρήστε σε ποια κατηγορία περιμένουν να βρουν την απάντηση. Αν διαφορετικοί άνθρωποι επιλέγουν συστηματικά διαφορετικές ομάδες, υπάρχει ασάφεια που χρειάζεται διόρθωση στα ονόματα ή στη δομή.
Μπορείτε επίσης να αναθέσετε σε δύο συντάκτες την ταξινόμηση των ίδιων νέων εγγραφών. Οι διαφωνίες αναδεικνύουν προβλήματα κανόνων, ακόμη και αν κανένας δεν κάνει «λάθος». Μην υποθέτετε ότι η καλή συμφωνία προκύπτει αυτόματα με περισσότερη εκπαίδευση· συχνά απαιτούνται καλύτεροι ορισμοί.
Πώς συντηρείται χωρίς να διαλύονται παλιές διαδρομές;
Ορίστε ιδιοκτήτη ταξινομίας και διαδικασία αλλαγών. Για νέο όρο καταγράφουμε λόγο προσθήκης, σχέσεις με υπάρχοντες όρους και επιπτώσεις σε φίλτρα, εσωτερικούς συνδέσμους και διευθύνσεις. Για συγχώνευση κατηγοριών χρειάζεται μεταφορά των σχετικών εγγραφών και έλεγχος ότι δεν χάθηκαν επιλογές ή ορατότητα. Μια φαινομενικά μικρή μετονομασία μπορεί να επηρεάσει πολλά σημεία εμφάνισης.
Στις δημόσιες σελίδες προσέξτε ιδιαίτερα τις αλλαγές διευθύνσεων. Η ονομασία που βλέπει ο χρήστης μπορεί να αλλάξει χωρίς να είναι απαραίτητη η αλλαγή τεχνικού αναγνωριστικού. Όπου αλλάζει τελικά μια δημοσιευμένη διεύθυνση, πρέπει να υπάρχει κατάλληλο σχέδιο μετάβασης ώστε οι παλιοί σύνδεσμοι να μη γίνουν αδιέξοδα.
Πότε χρειάζεται αναθεώρηση του συστήματος;
Όταν οι συντάκτες δημιουργούν συνεχώς «Άλλο», όταν τα φίλτρα δίνουν ανεξήγητα αποτελέσματα ή όταν νέες ανάγκες δεν χωρούν σε καμία υπάρχουσα έννοια, η ταξινομία χρειάζεται επανεξέταση. Δεν απαιτείται πλήρης αναδόμηση σε κάθε περίπτωση. Αρχίστε από τα σημεία υψηλής σύγχυσης και ελέγξτε τι θα επηρεαστεί πριν μετακινήσετε μεγάλες ομάδες εγγραφών.
Η επιτυχία φαίνεται όταν κάποιος προβλέπει πού βρίσκεται η πληροφορία, καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα στις επιλογές και περιορίζει τα αποτελέσματα χωρίς να γνωρίζει την εσωτερική οργάνωση. Η ταξινομία είναι καλή όταν η πολυπλοκότητα μένει μέσα στο σύστημα και δεν μεταφέρεται στον επισκέπτη.
Πώς προλαμβάνουμε την υπερβολική ανάπτυξη κατηγοριών;
Κάθε αίτημα νέας κατηγορίας πρέπει να συνοδεύεται από πραγματικά παραδείγματα εγγραφών που δεν χωρούν στα υπάρχοντα σχήματα. Ρωτήστε αν πρόκειται για νέο είδος περιεχομένου, για μια ιδιότητα που θα λειτουργούσε καλύτερα ως φίλτρο ή για προσωρινό θέμα που μπορεί να καλυφθεί με μια θεματική συλλογή. Έτσι δεν δημιουργείται μία μόνιμη κατηγορία για κάθε νέα ιδέα δημοσίευσης.
Προτιμήστε λίγες σταθερές έννοιες με ουσιαστικούς ορισμούς από έναν μεγάλο κατάλογο σχεδόν συνώνυμων τιμών. Σε τακτά διαστήματα εξετάζουμε κενές κατηγορίες, όρους με ασαφή όρια και περιπτώσεις διπλής ταξινόμησης. Δεν διαγράφουμε όμως απλώς ό,τι φαίνεται αχρησιμοποίητο: πρώτα ελέγχουμε αν ο όρος συμμετέχει σε παλιούς συνδέσμους, φίλτρα ή κανόνες προβολής.
Η συντήρηση χρειάζεται καταγραφή αποφάσεων, όχι μόνο αλλαγές στην οθόνη διαχείρισης. Όταν ο επόμενος συντάκτης ξέρει γιατί ένας όρος διατηρήθηκε ή συγχωνεύθηκε, είναι λιγότερο πιθανό να επαναφέρει το ίδιο πρόβλημα.